Jürgen Elsasser etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Jürgen Elsasser etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

26 Ağustos 2015 Çarşamba

ULUSAL DEVLETİN YIKIMI ve SOL TAVIR 2



Haydut ve Çöken Devletler

   İngiltere Başbakanı Tony Blair’in Dış Politika Başdanışmanı Robert Cooper, övgüye değer bir açıklıkla Yeni Dünya Düzeni’nin diğer amaçlarını da son kitabi Ulus Devletin Çöküşü 21.Yüzyılda Düzen ve Kaos’ta ilan etmektedir: “Postmodern dünya için zorlu olan şey çifte ölçüler düşüncesine alışmaktır. Avrupalılar kendi aralarında yasalar ve açık işbirliğine dayalı güvenlik temelinde iş görürler. Ama Avrupa kıtasının dışında iş görürken, daha erken bir dönemin daha kaba yöntemlerine geri dönmemiz gerekir. Zor, önleyici saldırı, aldatmaca. Heniz her devletin kendi için olduğu 19.Yüzyıl dünyasında yaşamakta olanlarla başa çıkabilmek için zorunlu olan her şey.” Cooper’a göre Avrupa’nın güvenliğinin anahtarı, “kendi aramızda yasalara bağlı kalmak, ama ormanda iş görürken ormanın yasalarını da kullanmak zorunda olmamızdr.”

   Açıkça yeni bir tür sömürgecilikten bahsedilmektedir. Wall Street Journal’ın editörü Max Boot, 11 Eylül 2001’in hemen ertesinde şunları yazıyordu:

“Birleşik Devletler’in, eskiden İngiliz sömürge askerlerinin nesiller boyu savaştığı birçok ülkeye askeri bir müdahalede bulunma isteği tesadüf değildir. Afganistan, Sudan, Libya, Mısır, Arabistan, Mezopotamya (Irak), Filistin, İran, Pakistan’ın kuzeybatı sınırı. Bu bölgenin hepsi, 19.Yüzyılda eski imparatorlukların otoritelerinin çöktüğü ve ortaya çıkan düzensizliğin Batılı ordular tarafından sona erdirildiği coğrafyalardır. Günümüzde, Afganistan ve diğer sorun yüklü ülkeler, aynı bir zamanlar koloni ordusu üniformaları ve şapkaları ile kendine güvenen İngilizlerin yaptığı gibi ülkelerine düzen getirecek yabancı yönetimler için yanıp tutuşmaktadırlar.”

   Saldırganlık “failing states” (çöken devletler) tanımı ile meşrulaştırılmaktadır: İnsan haklarının korunmadığı ve komşuları ve dünyanın geri kalanı için bir tehdit olan çöken devletlere karşı harekete geçilmelidir. Medeniyetin bu kara delikleri gerektiğinde bombalarla denetim altına alınmalı ve daha sonra Batı’nın patronajında yeniden inşa edilmelidirler. Financial Times köşe yazarlarından Martin Wolf, 10 Ekim 2001 tarihinde yayımlanan “Yeni bir emperyalizme ihtiyaç var” başlıklı makalesinde şu satırlara yer vermektedir:

“Çöken bir devlet kurtarılırken, sadık bir yönetimin en önemli unsurları –hepsinden önce zor mekanizması- dışarıdan yerleştirilmelidir. Batı, eski Yugoslavya’da şu anda tam da bunu yapmaktadır. Çöken bir devletin yarattığı risklerle mücadele etmek için safça dileklere değil, açık ve organize zorlayıcı güce ihtiyaç vardır.”

   Gerçekte, müdahalenin nedeni devletlerin çökmesi değil; çöküş, Batı’nın müdahalelerinin bir sonucudur. Saddam Hüseyin’in Irak’ı bir dikatatörlüktü, ama en azından işleyen bir devlet, bir respublica idi. Muhalifler, rejimin haydutlarının tehdidi altındayken, diğerleri rahatsız edilmeden yaşamlarına devam edebilmelerinin yanı sıra, elektrik, su, yiyecek ihtiyaçlarını karşılayabilmekteydiler ve hatta kültür ve eğitim imkanlarına sahiptiler. Bağdat semalarında Amerikan bayrağı dalgalandığından beri bunlardan geriye, bir şey kalmadı. Gelişmekte olan bir ülke, pis bir kenar mahalleye dönüştü ve bu kokuşmuş bataklıkta İslami terörizmin kuluçkaya yatmış olması kimseyi şaşırtmamalıydı. Zalim Saddam’ın yönetiminde bunun da olması mümkün değildi.

   Ya da Afganistan: Taliban’ın Afganistan’da kız çocuklarının okula gitmesini engellemesi tabii ki kabul edilemez, ama en azından erkek çocukların eğitim alması hala mümkündü. Ancak artık bu bile pek mümkün değil. Bu gelişme cinsiyetler eşitlik yolunda atılmış bir adım olarak mı görülmeli ? Bir başka gelişme de, Kabil’in Birleşik Devletler tarafından özgürleştirilmesinden sonra Afgan eroininin yeniden Hamburg’taki okul bahçelerinde satılabiliyor olmasıdır. Bizim ülkemize kadar ulaşan terör ağlarının ve suç örgütlerinin finansmanını sağlayan uyuşturucu ticareti Taliban tarafından önemli ölçüde engellenmişti.

   Tüm bu yapılanların, Yeni Dünya Düzeni’nin imbiğinden geçmiş başka bir kavram olan “ulus inşası” ile ilgisi yoktur. Bunun tam tersi bir durum söz konusudur. Uluslar inşa edilmemekte; parçalanmakta, en ufak parçalarına kadar lime lime ve un ufak edilmektedirler. İşgalciler, sömürgelerinde ve hamisi bulundukları ülkelerde kan batağına daha fazla battıkça, uygulanması basit böl ve yönet politikasına daha çok sarılmaktadır. Irak’ta, Bush’un kukla yönetimi, 2006 yılı Ekim ayında ülkenin Şiiler, Sünniler ve Kürtler arasında bölünmesini hızlandıran yeni bir anayasanın kabul edilmesini sağladı. Birleşik Devletler Savunma Bakanlığı’nın (Pentagon) strateji dergisi Armed Forces Journal 2006 yılı yazında Akdeniz ile Himalayalar arasındaki neredeyse tüm sınırların değiştiğini gösteren haritalarla desteklenmiş senaryolar yayımladı: Pakistan ve İran’dan koparılan parçalarla petrol zengini yeni bir devlet, Belucistan, Türkiye’den de toprak katılarak büyük bir Kürdistan kuruluyordu. Suudi Arabistan, tüm komşularına toprak veriyordu. Bu planlara göre, İslam dünyasında taş üstünde taş kalmıyordu.

   Yugoslavya örneği, parçalanma sürecinin bir kez başladığında zincirleme bir reaksiyon yarattığını göstermektedir: 90’lı yılların başında ilk parçalanma sürecinde, Almanya’nın da aktif yardımıyla Tito’nun devletinden geriye sadece Sırbistan ve Karadağ kalmıştı. Bu federasyon da, 1999 yılındaki savaşla beraber güçsüzleştirildikten sonra parçalanmanın devamı geldi. 2006 yılında Karadağ, 2008 yılında da Kosova Sırbistan’dan ayrıldı. Sırbistan’ın içinde özerk bir bölge olan Kosova’nın ayrılması ile beraber iki kutupluluğun sona erişinden beri ilk kez, büyük bir devletin federe cumhuriyetinin, örneğin Ukrayna’nın Sovyetler Birliği’nden ya da Hırvatistan’ın Yugoslavya’dan ayrılmasından farklı olarak, bir yerel yönetim birimi bağımsızlığını kazanmış oldu. Bu gelişme, Balkanlar coğrafyasının ötesi için de bir örnek teşkil etti.

   Bu durumda, kim diğer Avrupa devletlerinin bir arada kalabileceği konusunda iddiaya girebilir ? Belçika, Yugoslavya’nın 80’li yıllardaki halini hatırlatan, ölüme en yakın adaydır. İskoçya, ekonomisi dökülen Büyük Britanya’dan ayrılıp Kuzey Denizi’ndeki petrol gelirlerini kullanmak ve Mary Stuart’ın zamanına dönmek istemekte. Transilvanya’da büyük Macaristan, Transdinyester’de büyük Romanya hayalleri kurulmakta. Bağımsız Korsika, bir mafya cumhuriyeti olabilir, Padanya (Kuzey İtalya) ise Venedik Doçluğu’nun mirasçısı olabilir. Mümkün olduğunca fazla çöken devlet yaratalım !

ULUSAL DEVLETİN YIKIMI VE SOL TAVIR (Jürgen Elsässer)

(Sayfa 23-27)

Dizinin ilk bölümü için bkz.

12 Ağustos 2015 Çarşamba

ULUSAL DEVLETİN YIKIMI ve SOL TAVIR 1




HER ŞEY NASIL BAŞLADI ?

   Küreselleşmeye karşı değilim. En azından prensip olarak. Küreselleşme kavramı ortaya çıkmadan önce, küreselleşme iyi bir şeydi: Yani ticaretin serbestçe yapıldığı, bilginin sürekli artış gösterdiği, sürekli artan sayıda insanın başka ülkelere seyahat ettiği ve başka diller öğrendiği zamanlarda. Bu olumlu gelişmenin ulaştığı tepe noktası olarak belki de 1968 yılında Apollo uzay mekiğinin aya inişi görülebilir. Tüm kıtalarda yüz milyonlarca insan televizyonlarının başında Neil Armstrong ile bütünleşmiş ve mavi gezegeni ortak vatanları olarak kabul etmişlerdi.

   Birkaç yıl sonra, dev sermaye akımları ulusal sınırları aşıp geçmeye başladığında kritik bir noktaya ulaşıldı. Sermaye ihracı, yüzyılı aşan bir süredir artan oranda görülmekteydi. Ancak sermaye ihracı her zaman ulusal hükümetlerin ve merkez bankalarının denetimine tabiydi. Bu denetimler, 70’li yılların başından itibaren adım adım kaldırıldı. Ancak yine de, eskiden küresel sermaye hareketlerinin yıkıcı gücüne karşı kendini kalkan eden bir karşı güç bulunmaktaydı: Sovyetler Birliği ve onun uyduları. Bu kale de düştükten sonradır ki, yani Berlin Duvarı’nın 1989 yılında yıkılmasından beri, küreselleşme sadece dünyayı kapsayan değil, aynı zamanda kendine uygun küreselleşme ideolojisini yaratan totaliter bir süreçtir. Küreselleşmenin amentüsü bellidir: Bütün dünya bir pazardır. Her şey satılıktır. Herkes satılıktır. Bu dünyanın tanrısı paradır. Paradan başka bir şeyi tanrı olarak kabul etmemek gerekir. Piyasanın dışındaki her şey günahtır ve paran yoksa cehenneme gidersin.

   90’lı yılların başında Baba Bush küreselleşmenin Yeni Dünya Düzeni’ni ilan etti. Aradan 20 yıl bile geçmeden gezegende olan bitenler Huxley’in 9 yıl savaşında olan bitenleri hatırlatmaktadır: Sürekli sayısı artan cepheler, yüz binlerce ölü, milyonlarca mülteci ve sayısı bir milyardan fazla açlık çeken insan.

   Geriye kalan tek süper güç kendi yanında başka hiçbir ulusun yer almasına izin vermemektedir. Kapitalizmin çekirgeleri her şeyi yer bitirir ve gelişen ekonomileri de çöle çevirir. Kendini savunanlar, haydut ilan edilerek yok edilmektedirler. Süper güce tabi olanlar, topraklarında askeri tesisler açılmasına katlanmak ve egemenliklerini imparatorluğa devretmek zorundadır. Tıpkı yüz yıllar öncesinde olduğu gibi dünyada sömürgeler ve yarı sömürgeler, buna karşı çıkanlar için de işkence hapishaneleri kurulmaktadır.

ULUSAL DEVLETİN YIKIMI VE SOL TAVIR (Jürgen Elsässer)


(Sayfa 22-23)

3 Eylül 2013 Salı

ULUSAL DEVLETİN YIKIMI ve SOL TAVIR- Jürgen Elsässer (Türk Okurlara Özel Önsözü)

TÜRKÇE BASKIYA ÖNSÖZ

   Almanya ve Türkiye, geçmişte ve günümüzde birbirine bağlı olan iki ülkedir. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra her iki mağlup ülke, galip ülkelerin kendilerinin de kışkırtıcısı oldukları bir savaşın günah keçisi olarak kurban edildiler. Anglosakson güçler, sizin ülkenizi de bizim ülkemiz gibi parçaladılar.
 
   Kemal Atatürk, sizin babalarınızı ve büyük babalarınızı kurtarabilmişken, bizim babalarımızın ve büyük babalarımızın hepsi olmasa bile birçoğu Adolf Hitler'in liderliğindeki Nazi çılgınlığı nedeniyle hayatlarını kaybetti. 1945 yılından sonra tarihte yeni bir sayfa açıldı: Her ne kadar politikacılar, oyunlarını kendileri ve çokça da Atlantik ötesindeki kuzenlerinin çıkarları için oynasalar da, emekçilerin çalışkanlığı istikrar ve refah yarattı.
 
   Günümüzde halklarımızın düşmanları aynıdır: Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra deli gibi ardı ardına savaşlar çıkartan Amerikan emperyalizmi; onun zincire vurulmuş terörist köpekleri Siyonizm ve Vahabilik; ve finans kapital temelinde Avrupa Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'ne dönüşen Avrupa Birliği.
 
   Avrupa Birliği, Wall Street ve City of London tarafından yaratılan Frankenstein'a benzeyen bir canavardır. Bu canavar Kıbrıs gibi küçük ülkeleri boğup ezerken, Almanya gibi büyük ülkelerin içini boşaltıp kurutmaktadır. Eğer Türkiye bu zombi birliğin kontrolü altına girerse ya da ona bağlanırsa vay onun haline! Son 10 yılda gelişen ekonominiz bizim ekonomimiz gibi solabilir. Ayrıca siz Türkler, biz Almanlar, neden artık NATO'yu terk etmiyoruz? Yankee işgalcilerinin ülkelerimizi ölüm makineleri için üs ve füze rampası olarak kullanmasına daha ne kadar sabredeceğiz? Onları kapı dışarı edelim, hem de yarını beklemeden hemen bugün!
 
   Uluslararası finans kapital egemen ulusal devletleri ortadan kaldırmak istiyor. Türkler ve Almanlar birbirlerine karşı kışkırtılıyor. Avrupa Birliği'nin Alman temsilcileri Türkiye'ye gidip, ayrılıkçılığı ve geleneklerinizden kopmanızı körüklüyorlar. Aynı şekilde Almanya'da yaşayan Türk göçmenler Başbakan Erdoğan tarafından bizim devletimize karşı beşinci kol oluşturmak üzere kullanılıyor.
 
   İstikrarsızlaştırmaya ve kaosa karşı Caracas'tan Şam'a, Moskova'dan Pekin'e, Berlin'den Ankara'ya uzanan dayanışma ve gelenek karşı durmaktadır: Egemenliğimizi, cumhuriyetimizi ve her ülkenin kendi kültürünü savunalım! Ailenin, ulusun ve dinin, ruhtan ve güçten yoksun halklar lapası içinde çözülmesine izin vermeyelim!
 
   Dizginlerinden boşalmış küreselleşmeye karşı mücadelede siyasi düşünce yeni baştan ele alınmalıdır. Artık sol ve sağ, doğu ile batı ya da sosyalistler ile kapitalistler karşı karşıya değildirler. Mücadele yurtseverlerden ve emperyalistlerden oluşan iki cephe arasındadır.
 
   Yurtsever, demokrasiyi akla uygun tek bir alanda, ulusal devlet sınırları içinde savunur. Emperyalist, evrensel insan haklarını ağzında geveler durur, ama herkes gösterilen bu kuşa bakarken Amerikan ordusunun katil insansız uçakları hedeflerine uçar.
 
   Bütün ülkelerin işçileri ve tehdit altındaki uluslar, birleşiniz! Geçerliliği kanıtlanmış bu sloganın güncelleştirilmiş halinin yaşadığımız zamana çok uygun düştüğüne inanıyorum. Devrimci geçmişe sahip iki eski medeniyetin, Almanların ve Türklerin bu formülasyona sahip çıkması ve onu geliştirmesi birçok şeyin gerçekleşmesi açısından önem taşımaktadır.
 
 
 
                                                                         Jürgen Elsässer
                                                                      COMPACT Dergisi
                                                                 Genel Yayın Yönetmeni
 
 
 
ULUSAL DEVLETİN YIKIMI ve SOL TAVIR
Kaynak Yayınları
1.Basım:Haziran 2013
 
                                                         





Jürgen Elsässer Kimdir?

Jürgen Elsässer









Kimi çevrelerce “Alman solunun hırçın çocuğu” olarak adlandırılan 1957 yılı doğumlu Jürgen Elsässer, Almanya’da günlük yayımlanan sosyalist “Junge Welt“ gazetesinde çalışıyor. Bir süre bu gazetenin genel yayın yönetmenliğini de üstlenmiş olan Elsässer, 1960’lı ve 70’li yıllarda Alman Solunun önemli yayın organlarından “Konkret“ dergisinde çalıştı, ancak dergi yönetiminin Irak işgalini desteklemesi nedeniyle bu dergiden ayrılarak yeniden “Junge Welt”de yazmaya başladı. Elsässer’in yazıları, günlük yayımlanan “Junge Welt” dışında haftalık “Freitag“ gazetesinde ve online yayımlanan “Telepolis“ dergisinde de çıkıyor.

Elsässer, aktif gazetecilik yaşamının yanı sıra Almanya’da tartışma yaratan çok sayıda kitabın yazarı. Alman Yeşillerinin Almanya’nın emperyalist yayılmacılığına verdiği desteğin ortaya konduğu “Make Love and War”, Almanya’nın yeniden ve kendine has bir yöntemle emperyalist planlarını nasıl yürüttüğünün anlatıldığı “der  deutsche Sonderweg” (Özel Alman Yolu), NATO’nun Yugoslavya’ya saldırısının perde arkasının ve bu saldırı ile beraber Alman Ordusunun yurt dışı müdahalelerinin Almanya’da nasıl meşrulaştırıldığının gösterildiği “Kriegslügen. Vom Kosovokonflikt zum Milosevic-Prozess” (Kosova Sorunundan Miloseviç Dava Sürecine. Savaş Yalanları), Bosna-Hersek’teki iç savaş sırasında başta ABD olmak üzere Avrupalı devletlerin oynadıkları rolün ve bu ülkelerin bazıları daha sonra ABD’de gerçekleşen 11 Eylül terör saldırılarını planlayan ve saldırıları gerçekleştiren “Mücahitlerle” olan bağlantılarının deşifre edildiği “Wie der Dschihad nach Europa kam” (Cihad Avrupa’ya Nasıl Geldi) ve emperyalizmin ve uluslararası sermayenin ulus devletin kazanımlarına karşı giriştiği saldırının işlendiği Angriff der Heuschrecken (Çekirgelerin Saldırısı) Jürgen Elsässer’in çok sayıdaki kitaplarından öne çıkanlar.
Provakatif uslubuyla dikkat çeken Elsässer, özellikle NATO’nun Yugoslavya saldırısı ve Kosova’nın Sırbistan’dan koparılma sürecindeki Almanya’nın rolünü deşifre edici yazı ve kitaplarıyla tartışmalara neden oldu. Elsässer’in adı bir süre Anti-Deutsch hareketle birlikte anılsa da, kendisi bu hareketle bağını Irak savaşı sırasında tamamen keserek antiemperyalist politikaların tam destekçisi haline geldi. Türkiye’nin Avrupa Birliği üyeliğine, Türkiye sanayisinin ve tarımının üyelik nedeniyle tahrip olmasına yol açacağı ve bir sömürge ilişkisi yaratacağı gerekçesiyle karşı çıkan Elsässer, Avrupa sermayesinin kendi işçi sınıfını da Türkiye’deki ucuz işçi gücü ile tehdit ettiğini belirtiyor.
 
 
Kaynak: