Emek Yazıları;Mehmet Akkaya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Emek Yazıları;Mehmet Akkaya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Ekim 2015 Cuma

Sayılarla AKP Türkiyesi

Yabancı şirket işgali: 1980’de yabancı şirket sayısı 78 idi. DSP-MHP-ANAP Hükümeti sonuna kadar 6.683’e tırmandı. AKP döneminde işgalci yabancı şirket sayısı 44.810’a (2015 yılı Haziran ayı) ulaştı.

Süpermarket ve zincir işgali: AKP ve öncesi hükümetler çoğu yabancılara ait olan zincir ve süpermarketleri küçük esnafın aleyhine desteklediler. 2000’de 2.500’e ulaşan zincir ve market sayısı, 2014’de 17.057’ye tırmandı.

Pancar ve tütün üreticisi tasfiye edildi: DSP-MHP-ANAP hükümeti pancar ve tütün üreticisini eritmeye başladı. AKP hızlandırdı. Pancar üreticisi 1998’de 450 bin idi, 2014’de 130 bine düşürüldü.

Artan nüfusla şeker üretiminin de artması gerekirken, 1998’de 22 milyon ton olan üretim, 2014’de 17 milyon tona düşürüldü. İthal şeker ve kanserojen tatlandırıcı patladı. 2002-2014 arasında 22.777.349 kg tatlandırıcı ithal edildi, 149.791.381 Dolar para ödendi.

Tütün üreticisi sayısı: 2002’de 405.882 olan tütün üreten aile sayısı 2014’de 65.000’e, 159.521 ton olan üretim 68.000 tona düşürüldü.

Tekel fabrikaları Amerikan şirketine verildi. Sigara kaçakçılığı patladı. Yakalanabilen kaçak sigara sayısı 2002’de 1,9 milyon paket iken, 2014’de 108 milyon pakete tırmandı.

İş cinayetleri: 1983-2003 arasında 20 yılda 499 madenci katledildi. Oysa AKP’li 2003-2014 arasında 11 yılda 1075 madenci katledildi. Toplam iş cinayeti sayısı 11 yılda 14 bin 424 oldu.

İntihar patlaması: 2007-2013 arasında 20 bin 702 kişi canına kıydı. 2002’den bu yana cezaevlerinde canına kıyan sayısı 384’e ulaştı. Ataması yapılmayan 40 öğretmen canına kıydı. Atama bekleyen öğretmenlerin üçte birinde canına kıyma eğilimi saptandı. 4/C cehenneminde çalışmaya zorlanan 13 işçi canına kıydı.

Çocuk cinayeti ve cinsel suç: Çocuk gelin sayısı son 3 yılda 130 binin üzerinde.

2014’te aile içi şiddette 15 çocuk öldürüldü, 24 çocuk intiharla canına kıydı. Çocuk seks kölesi, 50 bine ulaştı. Son 3 yılda cinsel saldırıya uğrayan çocuk sayısı 70 bin, kaybolan çocuk sayısı 27 bin. 2014’de sokakta yaşayan çocuk sayısı 641 bin, uyuşturucu kullandığını tespit edilen 273 bin 571.

5-17 yaş arası 8 milyon çocuk işyerlerinde, 41 bin çocuk sokakta çalışıyor ya da dileniyor. (Suriyelileri kapsamıyor. M.A)

Sadece çocuklar için 15 kapalı cezaevi bulunuyor.

Kadın cinayetleri: 2002’de öldürülen kadın sayısı 66 idi. AKP döneminde tırmandı. 2003’de 83, 2004’de 164, 2005’te 317, 2006’da 663, 2007’de 1011, 2008’de 806, 2009’da 1126, 2010’da 217, 2011’de 121, 2012’de 210, 2013’de 237, 2014’de 281 olmak üzere AKP döneminde öldürülen kadın sayısı 5302’yi buldu.

Aile içi kadına şiddet sayısı, 2008’de 661 idi, 2014’de 11.217’ye tırmandı. 2008-2014 arasında toplam 39 bin 991 kadın aile içinde şiddete uğradı.

Tutuklu ve hükümlü sayısında patlama: 1994’te nüfus 60 milyon, cezaevlerindeki kişi sayısı 38 bin 931 idi. Nüfus % 49 artış ile 78 milyon oldu, tutuklu ve hükümlü sayısındaki artış, % 400 ile 152 bin 335’e ulaştı. Oysa 12 Eylül’de bile 79 bin 786 idi. 2002-2012 arasında 106 adet yeni cezaevi, 21 adet ek bina yapıldı.

Suç patlaması: Uyuşturucu, hırsızlık ve adam öldürme % 600 oranında arttı. 30 bin 922 kişi hırsızlıktan, 26 bin 697 kişi uyuşturucudan, 26 bin 578 kişi adam öldürmeden cezaevine girdi.

Türkiye uyuşturucu cenneti oldu: 50’li yıllara kadar uyuşturucu yok gibiydi. 1969’da 578 kilo uyuşturucu, 22 adet uyuşturucu hap yakalanmıştı.1980-2014 arasında 17 liman satıldı, uyuşturucu patladı. 2011’de 6,5 ton eroin, 46 ton esrar, 106 kilo afyon, 1457 kilo kokain, 1 milyon 335 bin 326 adet ecstasy ve 123 captagon ele geçirildi. Aynı yıl, 6,5 ton eroin yakalanabilmiş, giren eroin miktarı 82 ton olmuştu.

Uyuşturucu kurbanında patlama: 2012’de 187 bin 329 kişi uyuşturucudan hastaneye gitti. Uyuşturucu kullanma yaşı 10 yaşın altına indi. 27 uyuşturucu tedavi merkezinin 4’ü çocuklar içindi. 2008-2013 arasında uyuşturucudan ölen sayısı 928 idi. Uyuşturucudan tutuklanan 2000’de 4 bin 348 iken, 2012’de tam 26 bin 209’a çıktı.

Mehmet AKKAYA / 28.10.2015- Aydınlık

27 Ekim 2015 Salı

Sevsinler sizin işçi severliğinizi !



Seçim bildirgelerinin koca yalanları

Haziran seçimlerinde koca bir oyun oynandı. AKP, CHP, MHP ve HDP, işçi, emekli ve işsizler için koca yalanlar söylediler seçim öncesinde. Öyle ki, kampanyaların esası bu oldu, diğer temel sorunlardan söz bile etmediler.

Ne açılım, ne Türkiye’nin parçalanması tehlikesi, ne PKK terörü... Ne ABD’nin PKK ve IŞİD eli ile Suriye’yi parçalaması, ne Amerikan koridoru, ne 2 milyonu aşan Suriyeli mülteci... Ne ekonominin iflası, boğazına kadar borca batırılmak, ne yabancı tekellerin işgali, ne de kapıdan giren kriz...

Öyle bir örtü bulunmalı ki, hem bu sorunları gizlesin, hem de oy getirsin.

Artık milletin yüzde 80’inden fazlası, işçi-memur, emekli ve işsiz idi.

O halde işçi sınıfını avlamayı esas almak lazımdı. Öyle de yaptılar.

Devleti ekonomiden tamamen çekmeyi savunuyorlardı.

Ama yatırım ve üretim yapacaklarını söylediler.

Devletin bütün yetki ve olanaklarını mahalli idarelere devretmeyi amaçlıyor, “AB Özerklik Şartını uygulayacağız” diyorlardı.

Ama güçlü devletten söz ediyorlardı meydanlarda.

“30’lu yılların modası geçti” diyor, özelleştirmeyi ve piyasa ekonomisini savunuyor, hatta sağlık sektörünü bile uluslararası rekabete açarak “sağlık turizmi” uygulayacaklarını söylüyorlardı.

Ama “yolsuzluktan hesap soracağız” diye efeleniyorlardı yüksek perdeden.

Bakanlıklar, KİT’ler ve Belediyeleri adeta iğdiş etmiş, bütün işleri ihaleye vermiş, taşeronun girmediği yer bırakmamışlardı.

Ama “taşeronu kaldıracağız” dediler milletin gözüne baka baka.

İşbirlikçi büyük sermayenin çıkarını, yabancı sermayeye sınırsız özgürlüğü savunuyorlardı. Geçen 40 yılda, 45 bin yabancı şirkete iç pazarımızı işgal ettirmişlerdi.

AB’ye girmeyi esas alıyor, AB’nin isteklerini emir sayıyor, kamuda ve belediyelerde kaç işçi çalışacağına, maaşlarının ne olacağına, emeklilik yaşının ne kadar uzatılacağına dair emirleri harfiyen uyguluyorlardı.

Ama “asgari ücreti şuna çıkaracağız, emeklinin maaşı şu olacak, iki de ikramiye vereceğiz” diyorlardı.

Milletvekili adaylığını parası olana açıyor, 550 aday arasında sadece 5 işçi gösteriyor, seçilemeyecek en alt sıralara atıyorlardı.

Sonra “işçiyi, memuru, emekliyi seviyoruz” diyorlardı.

***

Bir seçim daha... 18 gün kaldı.

Yine aynı oyun, yine aynı yalanlar. Tek fark, çıta yükseltilmiş... Taşeron işçilik ise, hepsinin ortak vaadi...

Oysa AKP, bütün kamu kurumlarını taşeron cehennemine çevirdi, bütün işleri ihaleye veriyor.

Karayolu işçisinin mahkeme kararı ile kazandığı haklarını 50 aydır gasp ettiği yetmiyormuş gibi, bir kez daha gasp ederek kırıntı bırakmış, kırıntıyı bile şaşalı törenle ulufe gibi sunmuştu. İşçi, bu kırıntıyı bile hala bekliyor.

Muvazaa davaları ile binen yükten kurtulmak ve seçim şovunda kullanmak için 11 Eylül 2014’de çıkardığı, ‘’Kamuda asli işi yapanlar kadroya alınması” yönündeki yasanın uygulamasını bile 2016 yılına erteledi.

CHP’nin bütün belediyeleri de aynı. Her yerde taşeronluk var, bütün işleri ihaleye veriliyor.

İşten atılanlar, “İzmir Büyükşehir Belediyesi, 13 taşeron şirketi ile işçi üzerinde maraba düzeni ile birbirlerini zengin etmekte ve seçimlerde tehdit olarak kullanmaktadır” diyor.

Bayraklı Belediyesinde, sendika değiştirmesi için baskı yapılan, sonra da işten atılanlar, CHP İzmir İl Başkanlığını işgal ediyor.

Çankaya Belediyesi 97 taşeron işçisini sokağa atıyor.

Kartal Belediyesi’nde Destek Hizmetleri İhalesinde usulsüzlük yapılması üzerine işçiler iş bırakıyor.

MHP de aynı. Bütün belediyelerinde taşeronluk var, bütün işler ihaleye veriliyor. Azgın bir işçi sömürüsü ve işten çıkarmalar...

HDP’nin de bütün belediyelerinde taşeronluk var, bütün işler ihaleye veriliyor. Azgın bir işçi sömürüsü ve işten çıkarmalar...
***
Sevsinler sizin işçi severliğinizi.

Mehmet AKKAYA- Aydınlık/14.10.2015

27 Eylül 2015 Pazar

‘Sol’ nasıl emperyalizmin devşirmesi oldu?

1980 öncesi 50’den fazla sol örgüt var idi. Bugün de aşağı değildir. 80 öncesi sol örgütlerin hemen hepsi, diğerine düşmandı. Çok kişi öldürüldü sol içi çatışmalarda. ABD’nin iç savaş tertibine alet olmuş, 12 Eylül darbesine giden tuzağın kurbanı ya da figüranı olmuşlardı.

Bugün sol içi kan dökülmüyor diye emperyalistler tertip düzenlemiyor mu? Dururlar mı?

Solun büyük kısmı, bugün de tuzakları fark etmiyor, saflarını buna göre belirlemiyor. Hatta bugün daha büyük bir devşirme söz konusu. Emperyalizmle çarpışmanın cereyan ettiği neredeyse bütün ana meselelerde, halkın ve milletin yanında değil, emperyalizmin yanında yer alıyorlar. 80 öncesine göre daha derin bir çürüme...

Açalım.

Sosyalist, işçi sınıfının iktidarı için çalışır. İşçi sınıfının iktidarı ise, emperyalizme karşı mücadeleden, bağımsızlıktan geçer. O halde, emperyalizme karşı mücadele, sosyalistin kavrayacağı esas halkadır.

Öyle mi yapıyorlar?

ABD Irak’ı işgal ettiğinde, “ne Sam ne Saddam” dediler. İşgale uğrayan mazlum ülke ile işgalci emperyalisti aynı kefeye koydular, seyrettiler işgalciyi.

Emperyalistler Kıbrıs’ı sömürge yapabilmek için Türkiye’nin terk etmesini istiyordu. Sloganları ise “yes be annem” idi. “Sosyalist” sol katıldı hemen koroya: “Yes be annem”.

ABD, Kuzey Irak’taki ABD askerini dağıtan ve “bin yıl Cumhuriyet’i savunma” kararlılığını ilan eden Türk Ordusu’nu, “hizadan çıkmakla” suçlamıştı. Solcular da eşzamanlı olarak Ordu düşmanı kampanya başlattılar.

ABD’nin emri ve AB’nin desteği ile Ordu komutanları ve Vatan Partisi bin bir çeşit yalanla cezaevine atıldıklarında, ABD, PKK ve Fethullah ile beraber saldırdılar, davaya müdahil olmaya kalktılar.

Emperyalistler milli ekonomi için ne diyor? Sınırları açın, kamu kurumlarını satın!

Sosyalist ne yapar bu durumda? Kamu kurumlarını savunur, milli ekonomiye sahip çıkar. Ama bizim sosyalist, “Fabrika ha devletin, ha Sabancı’nın. Bizi sadece işçi ilgilendirir” diyor.

“Ulus devleti dağıtın, etnik ve dinsel gruplara özgürlük” diyor emperyalist. Sosyalist de bağırıyor, “etnik, dinsel ve cinsel özgürlük”. 2 Temmuz anmaları düzenliyor ama 2 Temmuz’un katillerine özgürlük istiyor.

Ya etnik özgürlük?

PKK ve onun sivil uzantısı parti, Emep ve SDP’nin uzun zamandır stratejik ortağı idi. Haziran’da ortaklar çoğaldı. Demokratik Bölgeler Partisi, Devrimci İşçi Partisi, Devrimci Sosyalist İşçi Partisi, Emekçi Hareket Partisi, EMEP, ESP, İşçi Demokrasisi Partisi, ÖDP, Sosyalist Demokrasi Partisi, Yeşiller Ve Sol Gelecek Partisi, HTKP, TKP 1920, Sosyalist Parti, Sosyalist Yeniden Kuruluş Partisi, Devrimci Hareket, Halkevleri, Kaldıraç, Partizan, Sosyalist Dayanışma Platformu, Toplumsal Özgürlük Parti Girişimi...

Adları bile sosyalist çoğunun. Sosyalizm diyor, işçi sınıfı ideolojisi diyor ve bunun üzerine işçi sınıfını paramparça edecek geri eğilimleri kaşıyorsanız, lafazansınız sadece.

ABD Suriye’yi parçalamaya kalktığında da, kardeş Suriye halkının yanında olmak yerine, ABD’nin “Kobane koridoruna” siper oldular. PKK’nın tasfiye edilme sürecinde “Barış Bloku” adıyla PKK’ya kalkan olmaya kalkıyorlar.

1 Kasım’da da, PKK’ya, yani HDP’ye oy vereceklermiş.

Hem de, Obama’nın “PKK kara gücüm” dediği zaman. Hem de PKK saflarındaki Conilerin çarşaf çarşaf resimleri yayınlandığı zaman.

Kulakları sağır, gözleri kör olamaz.

Amerikancı sistemin sevgilileri oldular, Obama’nın solcuları oldular.

DİSK ve KESK üzerinden AB paralarıyla başlayan emperyalist eğitim işte bunun içindi.

Atatürk ve bayrak düşmanlığı, ırkçılık ve gericiliği savunmak, Obama’nın dokunulmayan çocukları yapıverdi tırnak içi sosyalistleri.

Günde beş vakit değil, 35 vakit de “sosyalistim” diye tepinseniz, ainesi iştir kişinin.

Maks, Lenin ve Mao görse, Obama solcularınca kullanıldıkları için kahrolurlardı.

Mehmet AKKAYA- Aydınlık/23.09.2015

44 bin 810 işgalci şirket




Ekonomide yabancı işgali, sadece kamu kurumlarını satılması, Telekom, Tüpraş, bankalar, sigorta şirketleri ve daha yüzlercesinin yabancılara ikram edilmesi değildi.

1985’te Özal’ın çıkardığı 3218 Sayılı Kanun’la Serbest Bölgeler kurulmaya başlandı. Serbest bölgelerde, Türk şirketlerinin aleyhine yabancı şirketlere büyük imtiyazlar tanıyordu.

| Hazır ve iyi bir altyapı, modern, cazip ve geniş iş yerleri sağlandı.

| Elektrik, su, doğal gaz, haberleşme gibi devlet hizmetleri için KDV ödemiyorlardı.

| Grev yasaklandı, sendikal örgütlenmeye büyük baskı uygulanıyor, işçiler boğaz tokluğuna çalıştırılıyordu.

| Üretiminin yüzde 85 ve fazlasını ihraç eden firma, personel maaşı için vergi vermiyordu.

| Kurumlar ve gelirler vergisinden yüzde 100 muaf tutuldular.

| Bölgeye giren mallara gümrük vergisi, KDV ve KKDF(Kaynak Kullanımı Destekleme Fonu) ödemiyorlardı.

| Kârlarını izne gerek olmadan yurt içine veya yurt dışına çıkarabiliyorlardı.

| Türkiye’den, ihraç fiyatına KDV’siz mal satın alabiliyorlardı.

| İkinci el makinelerin girişinde yaş sınırı yoktu.

| Gümrüksüz ve süre kısıtlaması olmadan stoklama yapabiliyorlardı.

| Türk iç pazarına satışta ayrıcalıkları vardı.

| Yasal kısıtlamaları olmayan bir dış ticaret söz konusuydu.

| Türk limanlarına kolay erişim sunulmuştu.

| Banka işlemlerinde vergi muafiyeti sağlanmıştı.

| Üründe, mal kalitesinde ve fiyatlarda kısıtlama yoktu.

Tam bir sömürge yasasıydı bu. Sömürgeci şirketler akın ettiler. 1985’te Mersin Serbest Bölgesinin kurulmasıyla başlayan sömürge bölgeleri sayısı, bugün 21’e ulaştı.

***
Yabancı şirketlere sağlanan üçüncü imtiyaz, 1995 yılında Çiller-Karayalçın Hükümetinin imzaladığı Avrupa Birliği ülkelerine sağlanan tek taraflı imtiyazdı, Gümrük Birliği Anlaşması’ydı.

Bütün bu imtiyazlar, kısa zamanda binlerce, giderek de on binlerce yabancı şirketin Türkiye’yi işgal etmesine yol açtı.

1980 yılında Türkiye’de faaliyet sürdüren yabancı şirket sayısı sadece 78 idi. Oysa daha DSP-MHP-ANAP Hükümeti’nin sonunda, 2002’de 6 bin 683’e çıkmıştı. AKP Hükümetleri döneminde daha da hızlandı. 2007’de 14 bin 208’e, 2012’de 30 bin 333’e, 2014’de ise 39 bin 186’ya ulaştı. 30 Haziran 2015’te yabancı şirket sayısı ise, tam 43 bin 895’e çıktı.

Bunun dışında, irtibat büroları ile faaliyet sürdüren yabancı şirketler de vardı ve 2015’te sayıları 915’e ulaşmıştı. Böylece 2015 Haziran’ında Türkiye’yi işgal eden şirket sayısı tam 44 bin 810 oldu.

***
Gelelim bu şirketlerin hangi ülkelere ait olduğuna:

6201 şirket ile Almanlar birinci sırada. İran 3710 şirket ile ikinci, Suriye 2872 şirket ile üçüncü sırada. İngiltere 2808, Hollanda 2489, Rusya 1880, ABD 1554, Irak 1507, Fransa 1321, İtalya 1261 şirketi ile sıralamadalar.

Bir yıl öncesine göre şirket sayısında artışın en fazla olduğu ülke ise Suriye uyruklulara ait. 2014 yılında Türkiye’deki şirket sayısı 1504 iken, yüzde 87 oranında artarak 2872’ye ulaştı. AKP Hükümeti’nin Suriye devleti aleyhine adeta savaş ilan ettiği dönemde, Suriye uyruklulara ait şirket sayısındaki bu patlamanın neyin nesi olduğu incelemeye değer konudur.

2014 yılına göre oran olarak ikinci büyük artış, 46 şirketi yüzde 78 artırarak 82’ye çıkaran Yemen’dir. Üçüncü büyük artış, yine AKP hükümetinin Devlet Başkanı Kaddafi’nin linç edilmesine katkıda bulunduğu, içerideki terörist gruplara büyük miktarda para ve silah desteği sağladığı Libya’ya ait. 2014 yılındaki 283 şirket sayısı, bir yılda yüzde 49 artarak 422’a ulaşıyor.

***
Yabancı şirketlerin, gayrimenkulden madenciliğe, emeklilikten giyime, eğitimden eğlence sektörüne kadar girmedikleri yer yok. En fazla ilgi gösterdikleri sektör ise otomotiv sanayi... 15 bin 827 şirket, otomobil, motosiklet ve bisiklet, imalat, satış ve tamir sektöründe.

***
Siyasi bağımsızlığını kaybeden Türkiye, tam anlamıyla ekonomik işgal yaşıyor.

Mehmet AKKAYA- Aydınlık/16.09.2015

Türk tütününü işgal eden 23 yabancı şirket

Osmanlı Devleti, 27 Mayıs 1883’te Düyun-u Umumiye’ye teslim oldu. Reji İdaresine, yani Memalik-i Şahane Duhanları Müşterekül Menfaa Reji Şirketi’ne, devlet gelirinin en önemlisi olan tütün, tuz ve alkolün vergilerine 30 yıl boyunca el koyabilme yetkisi verildi.

Reji, alım fiyatını kendisi belirliyor, köylünün tütününe yok pahasına el koyuyordu. Köylü, Rejiden izinsiz kendi içeceği tütünü bile saklayamazdı. 3 kuruşa Rejiye sattığı tütüne, içmek için bile 10 kuruş ödemek zorundaydı. İzinsiz tütün ve tuz taşımanın cezası ölümdü. Reji, denetim için kolculuğu örgütlemişti.

1912’de Reji’ye son verilmek istenir. Ama Trablusgarp ve Balkan Savaşları sırasında 1 milyon 500 bin lira borç karşılığı, Reji idaresi 1914’ten başlayarak 14 yıl daha uzatılır.

Reji’ye 26 Şubat 1925’te Atatürk son verir. Ama Reji, 20 bin tütün üreticisini kolcular vasıtasıyla katletmiştir bile.

YENİDEN REJİ DÖNEMİ

Eli kanlı emperyalistlerin TEKEL’e yeniden sahip olmaları, DSP-MHP-ANAP ve AKP Hükümetlerinin adım adım planlarıyla sağlandı.

TEKEL’in 1995’te yüzde 82 olan pazar payı, 2005’te yüzde 33’e geriletilmiş, yüzde 42’si Philips Morris’in eline geçmişti. 2007’de de, pazara giren JTI yüzde 10, BAT’da yüzde 8 paya ulaştı.

TEKEL’den geri kalan, Adana, Ballıca, Bitlis, Malatya ve Tokat sigara fabrikalarının 2008 yılında BAT’a satılmasıyla ulusal pazar tümüyle yabancıların eline geçti. Satış için AKP’ye danışmanlık yapan, Amerikan firması Citigroup idi.

Diğer yandan, Türk tütününden destekleme alımı kaldırılmış, doğrudan gelir desteği ve kota başlatılmıştı. Böylece, 2002’de 405.882 olan üretici sayısı, 2014’te 65.000`e, tütün üretimi 159.521 tondan 68.000 tona gerilemişti. Yerli tütün kullanımı 2003’te yüzde 42.07 iken, 2014 yılında yüzde 15`e düştü, ithal tütün yüzde 85 ile pazara egemen oldu.

Kaçakçılık da patladı. 2002 yılında yakalanan 1.9 milyon paket iken, 2013 yılında 108 milyon pakete ulaştı.

Sadece milli sektörümüz pazardan çekilmemiş, yerli üretim çökertilmemişti, iç pazar emperyalist şirketlerin azgın rekabet alanı haline de getirildi. 2015 yılında tütün piyasamızda cirit atan yabancı şirket sayısı 23’e ulaştı. Bunlar şu şirketler:

- ABD’li Anadolu Tütün ve Kaituni Tobacco Industry

- Güney Koreli Kt&G Tütün

- Hollandalı Best-Bitlis Entegre, British American Tobacco, Dimon Jti, Philip Morris Sabancı ve Reytek

- İngiliz, European Tobacco ve Imperıal Tobacco

- İranlı Turkishtobacco

- İsveçli, Baykuş Tütün ve Min Tütün

- İsviçreli Birtab Tarım Ürünleri ve Socotab

- KKTC firması görünen Orient Tütün

- Suudi Arabistan’ın Alafdal Nargile Tütün

- Ürdün’ün Kardeşlik Nargile Tütün

- Vietnam’ın Mekong Gıda

- Yunanistan’ın Boromik Tütün, Karelia Tütün ve Rodop Tütün şirketleri

- Lübnan’ın Hatem Tütün şirketleri

76 YILLIK EMPERYALİST PLAN

Emperyalistlerin Reji’den beri kanlı iştahları kapanmamıştı. Sigara fabrikalarımızı alan BAT’ın Yönetim Kurulu Başkanı Jan de Plessis, 30 Nisan 2008’de Londra’da yaptığı bir konuşmada şöyle diyor: “Sabır ve uzun vadeli hedeflerden bahsederken, arşivlerimizden çıkan 1932 yılında yapılan bir Yönetim Kurulu tartışmasını bilmek isteyeceğinizi düşündüm. ‘Yıllık gideri 10 bin pound olan Türk Tütün Monopolisinin idaresini üstlenmeliyiz.’ Bence yaptığımız modern anlaşma daha iyi ve her ne kadar bazı şeyler daha pahalı olsa bile, kesinlikle 76 yıl beklemeye değer...” (Hürriyet- 02.05.2008)

Emperyalistler 76 yıl önce de emperyalist idi.

Hükümetlerimiz ise, 1925’i izlemek yerine, Düyun-u Umumiye yoluna sürdüler ülkeyi.

Mehmet AKKAYA- Aydınlık/09.09.2015

18 Şubat 2015 Çarşamba

PKK ve BDP tabanı bunları bilmiyor!


Dört gün önce, Mersin-Adana arasında çalışan TOK adlı minibüslerden birindeydim. Şoför 35 yaşlarında. Yolda, yanındaki 25 yaşlarındaki gençle tartışmaya başladılar. Konuşmaları duyuluyor. Şoför PKK’yı ve “Kobani”yi savunuyor, diğer genç IŞİD’i... “Ne günlere kaldık” dedim kendime. Dayanamadım tartışmaya katıldım.

 
“Amerika’nın piyonu olmamak gerektiğini, kendilerine de zarar vereceklerini, ezilenden yana olmanın doğru olduğunu, işçiyi, memuru, esnafı savunmak gerektiğini, birleşmesi gerekenleri parçalayarak ezilenlere düşmanlık yaptıklarını” anlatmaya çalıştım.

 
IŞİD’cinin dünyadan haberi yoktu. Ama PKK’yı yakından izlediği anlaşılan şoför de bihaberdi gerçeklerden.

Ne PKK ve BDP’nin hangi düşmanlıkların kapısını açtıkları, ne de ezilen sınıf ve tabakalarla ilgili tavırlarını...
 

Etnik saplantı, başka bir şeyi göremez hale getirmiş.

 
Anladım ki, tekrar tekrar göstermek, anlatmak lazım, PKK ve BDP’nin emperyalizmin oyuncağı olarak nasıl bir melanete girdiğini ve işçi sınıfının ve köylü için tavırlarını...
 
PKK ve BDP taraftarlarına, 1997’deki 450 bin 215 olan toplam pancar üreticisinin, 2010’a gelindiğinde 196 bin 901’e düşürüldüğünü, sadece Doğu ve Güneydoğu’da 67. 479 üreticinin pancar ekemez hale geldiğini, 2003’teki 334 bin 296 tütün üreticisinin, 2010’da 80 bin 766’ya düşürüldüğünü, bunlar olurken BDP’nin seyrettiğini anlatmak gerek.

 
Malatya ve Bitlis dahil, beş sigara fabrikası satılıp, işçiler sokağa atılırken PKK ve BDP’nin umurunda olmadığını hatırlatmak gerek.

 
Sadece Van’da, Kundura, Yün İplik, Süt, Yem, Van Tekstil, TEDAŞ, Çimento, Tuğla ve Un fabrikası satılıp kapatılırken, bunlara karşı çıkmak yerine milleti parçalamaya çalıştığını hatırlatmak lazım.
 
Adıyaman, Besni, Kahta, Malatya, Batman, Bekirhan, Beşiri, Kozluk, Kurtalan, Sason, Bitlis, Buldan, Kale, Diyarbakır, Silvan, Bismil, Muş Yaprak Tütün İşletmeleri ve Diyarbakır Müdürlüğü kapatılırken, Diyarbakır, Elazığ, Erzurum, Gaziantep, Kars, Malatya, Sivas, Van Tütün Pazarlama ve Dağıtım Başmüdürlükleri kapatılırken, BDP ve PKK’nın kılını kıpırdatmadığını söylemek gerek.

 
Sivas, Kars, Adıyaman, Elazığ, Göksün, Kızıltepe, Erzurum, Siirt, Diyarbakır, Tunceli, Tatvan, Van, Hilvan ve Muş Yem Fabrikaları, Erzincan, Erzurum, Siverek, Yüksekova, Muş, Adilcevaz, Sivas, Elazığ, Diyarbakır, Adıyaman, Malatya SEK İşletmeleri, , Kars, Elazığ, Şanlıurfa, Gaziantep, Tatvan ve Ağrı Et Kombinaları satılıp kapatılırken, işçiyi ve köylüyü etnik köklerine göre parçalamaya çalıştıklarını hatırlatmak gerek.

 
KÖYTEKS’in Erzincan, Siirt ve Diyarbakır Hazır Giyim Tesisleri, SÜMER HOLDİNG’in Malatya, Erzincan, Şanlıurfa, Diyarbakır, Sarıkamış, Adıyaman, Erhaz, Sihaz ve Sarıkamış İşletmeleri, Hakkâri mağazaları satılırken, fabrikaları da, işçiyi ve köylüyü de savunmadığını hatırlatmak lazım.

Elazığ, Van, Kars, Kurtalan, Gaziantep, Şanlıurfa, Aşkale, Adıyaman, Ergani Çimento Fabrikaları, ETİBANK’ın Elazığ Sodyum Bikromat İşletmesi, Türkiye Zirai Donatım Kurumunun Diyarbakır, Muş, Erzurum, K.Maraş İşletmeleri ve Şanlıurfa Sosyal Tesisi satılırken içlerinin sızlamadığını hatırlatmak lazım.

Besni, Adilcevaz, Ahlat, Girlevik, Otluca, Kiti, Telek, Derme, Erkenek, Kemek, Mardin-Çağ, Malazgirt, Sönmez, Koyulhisar, Uludere, Çemişgezek, Endil, Hoşap, Erciş ve Koçköprü HES’leri, Van Gölü EDAŞ, Fırat EDAŞ, Aras EDAŞ’ı satılırken seyrettiklerini hatırlatmak lazım.

 
Köy Hizmetleri ve İl Özel idareleri kapatılırken de, Mardin, Hakkari, Diyarbakır gibi birçok ilde işçiler sokağa atılırken sustuklarını hatırlatmak lazım. Toprak ağalığına karşı çıkmadıklarını, tersine milletvekillerinin ve belediye başkanlarının çoğunun ağa olduğunu hatırlatmak lazım.

 
Bütün BDP belediyelerinde taşeron çalıştırıldığını, işçilerin cehennem azabı yaşadığını gözlerine sokmak lazım.

 
Irkçılığın körleştirdiği BDP tabanına bu gerçekleri hatırlattığınızda, şoke oluyorlar.


Mehmet Akkaya
AYDINLIK / 22 Ekim 2014

4 Şubat 2015 Çarşamba

‘Metal’de grev!

Birleşik Metal-İş bugün 20 işyerinde 15 bin işçi ile greve çıkıyor. Grevler Osmaniye, Hatay, Mersin, Konya, Kocaeli, Bursa, İzmir, Bilecik, İstanbul ve Gebze’de 22 fabrikada gerçekleşecek. Önemli kısmı Gebze’de...
 
Grev yapılacak fabrika ve işletmeler şunlar: Cengiz Makina San. Ve Tic. A.Ş., Yücel Boru Ve Profil End. A.Ş., Alstom Grid Enerji End. A.Ş., Kroman Çelik San. A.Ş., Sarkuysan Elk. Bakir San. Ve Tic. A.Ş., Çayirova Borusan. Ve Tic. A.Ş., Anadolu Isuzu Otm. San. Ve Tic. A.Ş., Arpek Ark. Prç. Alm. Enj. Ve Klp. San. Tic. A.Ş., Schneider Enerji Endüstrisi San. Ve Tic. A.Ş., Dostel Makina San. Ve Tic. A.Ş., Bekaert Izmit Çelik Kord San. Ve Tic. A.Ş., Ejot Tezmak Bağl. Elem. Tekn. San. Tic. A.Ş., Paksan Makina San. Ve Tic. A.Ş., Mahle Motor Parçalari San. Ve Tic. A.Ş., Schneider Elekt. San. Ve Tic. A.Ş., Schneider Elekt. San. Ve Tic. A.Ş., Demisaş Döküm Emaye Mamulleri San. A.Ş., Çukurova Inş. Mak. San. Ve Tic. A.Ş., Yücel Boru Ve Profil End. A.Ş., Mahle Motor Parçalari San. Ve Tic. A.Ş., Türk Prysmian Kablo Ve Sist. A.Ş.
 
Genel Başkan Adnan Serdaroğlu, DİSK Başkanı Kani Beko ile beraber Gebze’deki Cengiz Makina’da grevi başlatıyorlar.
 
15 işletmede ise 19 Şubat tarihinde greve çıkılacak.
 
Birleşik Metal-İş “ekonominin belkemiğini oluşturan bu işletmelerin arasında uluslararası ve yerli tekeller olduğunu, ihracat rekorları kıran, kârlarını katlayanlar olduğunu” belirtiyor.
 
Metal sektörü, benim de uzun yıllar çalıştığım sektör. Birleşik Metal-İş’in o yıllardaki adı Otomobil-İş idi. İşçi arkadaşlarla topluca Otomobil-İş’e üye olmuştuk. Ancak, üyeliğimizi duyan işveren, ben ve 18 arkadaşı işten atmış, kapıya zincir vurmuştu. 24 gün fabrika önünde direniş yapmıştık. İş güvencesi ve işe iade davası açma olanağı yoktu o yıllar.
 
Bu parantezden sonra dönelim greve.
 
Metal sektörü zor sektör... Beceri ister, eğitim ister, çoğu yerde fiziki dayanıklılık ister.
 
İşverenler MESS adlı sendikada birleşmiş. Ama işçinin sendikaya üye olmasına karşı çok zalimler. Sendikalaşma sebebiyle işten atılmaların en yaygın olduğu sektördür de.
 
İş kazaları ve meslek hastalıkları da yaygındır. Demir tozu yutmaktan gelen demir pnomokonyozu, boya solumakla oluşan kanser vakaları, ağırlık kaldırmakla oluşan meslek hastalıkları, kazalarda kol, bacak kopmaları çok rastlanandır. Canlarını vererek, kanlarını dökerek çalışıyor işçiler.
 
Ocak 2015 rakamlarıyla metal sektöründe çalışan işçi sayısı 1 milyon 445 bin 331. Bu işkolundaki 11 sendikanın toplam üye sayısı ise 233 bin 118.
 
İşte bu 233 bin 118 sendikalının toplam 25 bini, metal sektörünün bunca sorunlarını yaşayan bütün işçiler adına greve çıkıyorlar.
 
Son bir hafta MESS’in de isteği ile hemen bütün işyerlerinde grev oylaması yapıldı. Ezici çoğunlukla “greve evet”  çıktı. Beyaz yakalı diye tanımlanan büro çalışanları da grev istiyor. İşçi kararlı.
 
“Metal işkolundaki bir işçinin aylık en düşük çıplak ücreti net 866 liradır. MESS bu işçilere net 100 lira artış öneriyor. Bu işçiler işkolunun yüzde 60’ını oluşturuyor. MESS, ucuz işçilik sisteminin kalıcılaştırmak istiyor, 3 yıllık sözleşme öneriyor. Refah payı adı altında 3 yıllık sözleşmeyi kabul ettirmek için ayakbastı parası verdiklerini söylüyor.
 
MESS, aynı işi yapan işçiler arasındaki ücret farklarının kapanmasını istemiyor. Çünkü işçilerin birliğini istemiyor. MESS metal işçilerinin kendi ücret zamlarını örgütsüz, sendikasız kesimlerin ücret zamlarıyla kıyaslayıp halinize şükredin demeye getiriyor.
 
Metal işçileri MESS’in zam tekliflerini işyerlerinin kârları ve cirolar ile kıyaslayacak bilince sahip! Metal işçisi ücret maliyetlerinin toplam maliyetler içinde çok küçük bir orana denk geldiğini biliyor!”
 
Birleşik Metal-İş, grev sebebini böyle anlatıyor.
 
İşyerlerinden gelen merkezi grev komitesinin, zengin ettikleri işverenlerden istediği ise, insanca yaşama koşulları...
 
İşçilere ve Birleşik Metal-İş’e başarılar diliyoruz.
 
MEHMET AKKAYA / AYDINLIK / 29.01.2015

8 Ağustos 2014 Cuma

MEHMET AKKAYA/ CHP ve BDP işçi sınıfının neresinde?

mehmetakkaya
 
31 Aralık 2013 tarihi itibarıyla Türkiye'nin nüfusu 76 milyon 667 bin 864.
 
2104 yılında işçi sayısı 13 milyon 500 bin, memur sayısı 2 milyon 700 bin. Başka bir deyişle, gelir getirici bir işte çalışanların yüzde 67'si, işgücünü satanlardan oluşuyor. 4 milyon 400 bin işçi emeklisi ve 1 milyon 300 bin memur emeklisi ile beraber işçi sınıfının nüfusu 21 milyon 900 bin etmektedir.
 
İşçi, memur ve emekli ailesini, ortalama üç kişi kabul edersek, 64 milyona yakın ediyorlar.
 
NÜFUSUN EZİCİ ÇOĞUNLUĞU...
31 Temmuz 2014 tarihinde bu köşede "İşçiler neden sağ partilere oy veriyor?" başlıklı yazıda, 2014 yerel seçimlerini değerlendirerek, sanayinin daha gelişmiş ve işçi sayısının nüfusa oranının yüksek olduğu illerde, işçilerin önemli kısmının sağ partilere oy verdiğini görmüştük.
 
İller düzeyindeki bu durum, Türkiye geneli dikkate alındığında da aynıdır. 30 Mart seçimleri Türkiye geneli sonuçlarına göre, AKP, MHP ve SP'nin toplam oyları yüzde 62.31'dir.
2011 Milletvekili Genel Seçimi'nde de aynı partilerin oy toplamı, geçerli oyların yüzde 64.05'i idi.
 
Sağ parti derken ölçümüz, emperyalist merkezlerle kader birliği yapan ve işçi sınıfının karşısında duranlardır. Piyasa ekonomisini ve özelleştirmeleri savunan, emperyalist merkezlerin işçi karşıtı talimatlarını benimseyen, emeklilik yaşının uzatılmasında rol almış, taşeroncu ve esnek çalışmayı savunanlardır.
 
Bu üç parti de, hem parti programlarında, hem de hükümette iken yaptıklarıyla, işçilerin haklarının kısıtlanmasında önemli roller de oynadılar. (Bu köşede bu partilerin programlarını aktarmış, işçi düşmanı uygulamalarının belgelerini yazmıştım. Okuyucular, önceki yazılarda bu belgelere ulaşabilirler) Ama buna rağmen işçi, hem sanayi bölgelerinde, hem de Türkiye genelinde bu partilere oy veriyor ağırlıklı olarak.
 
***
İşçi sınıfının karşıtı durumundaki bu partilere işçilerin neden oy verdiğini sonraki yazıda ele alacağım.
 
CHP ve BDP'de ise durum şöyle;
 
BDP'nin oyları 2011 seçimlerinde yüzde 6.58, 2014 seçimlerinde ise, HDP ile beraber 5.79 idi.
 
CHP ise, 2011'de yüzde 25.9, 2014'te ise yüzde 28.87 oy aldı.
 
Bu iki partiye oy verenlerin bir kısmı, solcu olduklarını sanarak vermektedir. Oysa büyük yanılgı...
 
Zaman zaman işçilikle alakalı ifadelerinin olması, solcu olmaları ya da işçi sınıfının çıkarlarını savunduklarını göstermek için yeterli midir?
 
Oysa her her ikisinin de diğer partiler gibi sağcı olduğunu, işçi karşıtı olduğunu görüyoruz.
Emperyalizmle işbirliğini savunmaktalar, NATO'yu savunmaktalar.
 
Hatta emperyalizmin tertiplerinde roller üstlenmekte, Kürt meselesi, Suriye, İran, Irak ve Libya meselesinde olduğu gibi, onların bölgemizle ilgili çıkarlarını savunmaktalar.
 
Avrupa Birliği emperyalizmine katılarak Türkiye'nin yok edilmesini, piyasa ekonomisini ve özelleştirmeleri savunmaktalar. (CHP ve BDP'nin de, özelleştirmeler, devletin tasfiyesi ve çalışma hayatı hakkındaki belgelerini, bu köşenin önceki yazıları arasında bulabilirsiniz)
Yönettikleri belediyeler, taşeronlar müdürlüğü gibidir.
 
BDP daha da öteye geçerek, milleti ve işçi sınıfını etnik kökenlerine göre parçalamayı esas amaç edinmiştir. Özgürlük ve solculuk diye yutturmaya kalkan BDP'nin, milleti ve işçi sınıfını etnik temelde parçalama amacı, sağcılıktır, Ortaçağ ideolojisidir. Emperyalizmin bölgemizi ve ülkemizi yutma planlarında piyon rolü üstlenmektir.
 
Emperyalist merkezleri suyolu yapan CHP'nin, Mustafa Kemal'in Partisi ve Cumhuriyetin kurucusu olması ise, içler acısı bir durumdur.
 
Özetle CHP ve BDP, kimi sol ve işçiden yana temalar kullanmalarına rağmen, programları ve uygulamaları ile sağdadırlar ve işçilerin karşısında duruyorlar.
***
Sonuç olarak sadece AKP, MHP ve SP değil, BDP ve CHP'de aynı yolun yolcusudur.
 
Ancak ülke nüfusunun çoğunluğunu oluşturan emekçi sınıf ve tabakalar, bu partilere oy veriyor.
 
Neden ve nasıl değişir?
 
Sonraki yazılarda ele alacağım.
 
Aydınlık / 07.08.2014