semih koray etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
semih koray etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11 Kasım 2015 Çarşamba

Vatan artık mücadele programının simgesidir

AKP, senaryosu Amerika tarafından yazılmış bir süreç içinde oluşturularak iktidara getirildi. Bundan 3-4 yıl öncesine kadar AKP iktidarının edimleriyle ABD’nin Türkiye Programı arasında tam bir uyum söz konusuydu. “Çözüm süreci” de, yürütücülüğünü F tipi örgütün yaptığı Ergenekon-Balyoz tertipleri de, adım adım Amerika tarafından planlanmıştı. Amerikan raporlarına bakarak AKP iktidarının yapacaklarını neredeyse birebir öngörmenin olanaklı olduğu bu dönemde, Tayyip Erdoğan otuzu aşkın yerde Büyük Ortadoğu Projesinin Eşbaşkanı olduğunu dile getirmişti.

Dün ile bugün arasındaki fark

Aynı AKP iktidarı altında bugün ABD’nin “bölgedeki kara gücüm” diye nitelediği PKK’nın belini kırmaya yönelik bir harekat sürdürülmekte, Amerika’nın ülkemizdeki 5. kolunu oluşturan F tipi örgüte karşı son derece kapsamlı bir operasyon yürütülmektedir. Henri Barkey’in “AKP ile birlikte Türk Ordusunu kafese koyduk” söyleminin yerini, artık Eric Edelman’ın “Türkiye ile stratejik ortaklığın sona erdiğini” ilan eden raporu almıştır.

7 Haziran’dan 1 Kasım’a bu değişim rüzgarını eylemli olarak arkasına alan AKP oylarını arttırırken, iktidar olmayı hâlâ ABD icazetine bağlayan muhalefet partileri, “Türkiye’ye muhalif” bir konuma düşmüşlerdir. Milletimiz bugün yalnızca bir iktidar seçeneği değil, aynı zamanda bir muhalefet seçeneği arayışı içine girmiştir.

İKİ SÜRECİN KESİŞİM NOKTASI

Bu durum, birbirine eşlik eden iki sürecin kesişim noktasında ortaya çıkmıştır. Bunlardan biri, ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesi’nin iflas sürecidir. Bu projenin merkezinde 24 ülkenin sınırlarının değiştirilmesinin yanı sıra, bölgenin emperyalist sisteme “Ilımlı İslam” aracılığıyla bağlanması yer almaktaydı. Ancak Ön Asya ve Kuzey Afrika halklarının mücadelesi, bölgede “Ilımlı İslam” iklimli bir “Pax Americana”yı olanaksız hale getirmiştir. Üstelik bu sürecin “Batı’yla bütünleşmeden yana olan kimi laik kesimleri” de ABD karşıtlığına sürüklemesi, Amerika’yı Dimyat’a pirince giderken evdeki bulgurdan olma tehlikesiyle karşı karşıya bırakmıştır. Bu dönüm noktası, ABD ve Batı’nın hızla güç kaybetmeye, inisiyatifin ise yükselen Avrasya’nın eline geçmeye başladığı bir döneme denk düşmüştür. Onun için ülkemiz de dahil olmak üzere, ABD bölgede kendine yeni iktidar seçenekleri yaratmak için eski ayları kırpıp kırpıp yıldız yapmaya çalışmaktadır.

Buna eşlik eden diğer sürecin ardında ise, karşı devrimin yol açtığı ciddi yıkıma karşın, Türkiye’nin Atatürk Devrimi’nin gerçekleştiği ülke olması yatmaktadır. Emperyalizme karşı dik duruş, bağımsızlık, vatanın bütünlüğü ve milletin birliği, ülkemizin toplumsal dokusuna işlemiş değerler olarak vazgeçilmezliklerini sürdürmektedir. Türkiye, son on yıl içinde bu değerler üstünde yükselen kitle fırtınalarına sahne olmuştur. Kimi zaman gizil kalan, kimi zaman da kendini açığa vuran bu güç, dostun da düşmanın da denklemlerindeki yerini korumaktadır. AKP’nin mevcut konumu, bu iki sürecin birleşik etkisinin ürünüdür.

ATATÜRK DEVRİMİ YATAĞINA YÖNELİŞ

PKK’ya ve F tipi örgüte karşı mücadelenin darbe vurduğu güç, Amerika’dır. Onun için bu mücadele, vatan savunmasının bir parçasıdır. Bu süreç, milletin önünü açtığı gibi, sonuna kadar sürdürülmesini sağlayacak olan biricik etken de, milletin örgütlü gücüdür. Ülkemizin geleceği açısından yaşamsal sorun, bu örgütlü gücün inşa edilip pekiştirilmesidir. Önümüzde milletin kendisinin Atatürk Devriminin yatağına yöneleceği çalkantılı bir dönem durmaktadır. Bu dönemde ister muhalefette, ister iktidarda olsun bütün partiler içinde milli - gayri milli ayrışması hızlanacaktır. Belki daha da önemlisi, bu dönem, şu ana kadar herhangi bir parti içinde etkin bir rol almamış yeni halk önderleri yaratmaya adaydır. Çünkü bu mücadele, artık milletin çok daha geniş kesimlerini içine çekecek bir nitelik taşımaktadır. Vatan, artık Türkiye’nin mücadele programının simgesidir.

Semih KORAY- Aydınlık/09.11.2015

28 Şubat 2014 Cuma

SEMİH KORAY/ Kıbrıs Sorunu’nun ardında ne var?

Bayram değil, seyran değilken, Kıbrıs görüşmelerini kim ve neden yeniden başlattı? Obama, uzun süredir muhatap almadığı Erdoğan’la bu konuda neden telefon görüşmesi yaptı? Bu soruların yanıtı, ABD’nin “Ulusal Güvenlik Programı” çerçevesinde Morton Abramowitz ve Eric S. Edelman’ın eşbaşkanlığını yaptıkları çalışma grubunun “Retorikten Gerçekliğe: ABD’nin Türkiye Siyasetinin Yeniden Şekillendirilmesi” başlıklı raporunun “Tavsiyeler” bölümünden aşağıda yapılan alıntıda verilmektedir (“From Rhetoric to Reality: Reframing U.S. Turkey Policy”, Bipartisan Policy Center, Ekim 2013). Raporun tarihine bakıldığında, ABD’nin bu “tavsiye”ye uymakta hiç zaman kaybetmediği anlaşılıyor.
 
“Kıbrıs’ta diyalogu yeniden başlatmak”
 
“AKP’nin iktidara gelmesiyle umut veren bazı gelişmeler olmasına karşın, 2004’ten bu yana Kıbrıs sorununun çözümünde çok az ilerleme kaydedildi. Mevcut koşullar, uzun zamandır sürüncemede kalan bu sorunun çözümüne yönelik görüşmelerin yeniden başlatılması için elverişlidir. Kıbrıs açıklarında önemli doğalgaz rezervlerinin bulunmuş olmasından, Türkiye’nin bu rezervlerden yararlanabilmek için daha uzlaşıcı bir tutum takınmasını sağlamada yararlanılabilir. İsrail’in Doğu Akdeniz enerji haritasındaki rolü göz önüne alındığında, bu durum, aynı zamanda Türkiye - İsrail ilişkilerinin onarılmasına da katkıda bulunabilir. ABD, benzer biçimde Atina ve Lefkoşa’nın mali krizini, bugüne kadar görüşmelerin yeniden başlatılıp sonuca ulaştırılmasının önündeki esas engeli oluşturmuş olan Yunanlı ve Kıbrıs Rumlarının bu muhalefetinin üstesinden gelmede bir manivela olarak kullanabilir.
 
“ABD’nin her iki tarafla birden çalışacak yüksek düzeyde bir delegasyon oluşturarak bu fırsattan yararlanması ve Birleşmiş Milletler’in de görüşmeleri yeniden başlatarak, referandumda Kıbrıslı Türklerce kabul edilip Rumlar tarafından reddedilmiş olan 2004 Annan Planı doğrultusunda bu soruna bir çözüm araması gerekir.”
 
Türkiye’yi “kıyısı olup denizi olmayan” bir ülke haline getirmek
 
Kıbrıs’ın ABD ve AB tarafından “yeniden birleştirilmesi”nin temel hedefi, Doğu Akdeniz’de Türkiye’nin varlığına son vermektir. Böylece adadaki Türk askeri varlığı son bulacak, KKTC “Kıbrıs Cumhuriyeti”nin “kurucu unsur”larından biri haline gelmekle, Türkiye ile askeri, siyasal ya da ekonomik herhangi bir alanda işbirliği yapma olanağından yoksun bırakılacaktır. Çünkü uluslararası düzlemde bağımsız davranma hakkı elinden alınacaktır. Bir yandan ülke içinde kurulan “kumpas”larla Türk Deniz Kuvvetleri’nin Doğu Akdeniz’de ülkemizin haklarını koruma olanakları ortadan kaldırılmışken, diğer yandan Kıbrıs Rum Yönetimi’nin İsrail, Lübnan ve Mısır’la yapmış olduğu münhasır ekonomik bölge anlaşmaları ülkemiz nezdinde de geçerli hale gelecektir. Kıbrıs’ın bütünüyle bir ABD-AB üssüne dönüşmesi, Rusya’nın Doğu Akdeniz’deki etkisini de kısıtlayacaktır.
 
Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’nin iki önemli sorunu
 
Bölgede önemli miktarda doğalgaz rezervleri bulunmuş olmasına karşın, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi açısından iki önemli sorun bulunmaktadır. Birincisi, mülkiyet ve işletme hakları açısından uluslararası bir anlaşmazlığın yol açtığı belirsizlik, uluslararası sermayenin bu alana yatırım yapmasında caydırıcı bir rol oynamaktadır. İkinci sorun, doğalgazın esas alıcısını oluşturacak olan Avrupa’ya nakline ilişkindir. Doğalgazın karadan naklinin tek yolu, Türkiye üzerindendir. Bunun dışındaki seçenek, doğalgazı sıvılaştırılmış olarak deniz yoluyla taşımaktır. Bu ise maliyetlerin yükselmesi ve nakledilecek miktarın ciddi biçimde kısıtlanması anlamına gelmektedir.
 
‘Kıbrıs’ı verme’nin karşılığı
 
“Kıbrıs’ı verme” konusunda Türkiye’yi “uzlaşmacı” tutuma yönelteceği düşünülen etken, doğalgazın Türkiye üstünden naklidir. Beklenen, Erdoğan Yönetimi’nin aynen Barzani Yönetimi’yle olan ilişkisindeki gibi, “nakil hakkı”na fit olmasıdır; Erdoğan Yönetimi’nin Kuzey Irak’taki Türkmenlerin hakları konusundaki suskunluğunun Kıbrıs Türklerini de kapsamasıdır. Abramowitz-Edelman Raporu’nda “mevcut koşulların uygunluğu”ndan söz edilirken söylenmeyen, Erdoğan’ın iktidarda kalma uğruna her şeye razı olacağıdır.
Ülkemiz yine Kuzey Irak - Kıbrıs hattından sıkıştırılmaya çalışılmaktadır. Suriye’ye karşı yürütülen saldırıyla, bu ülkenin kuzeyinde planlanan “Kürt koridoru” da aynı hatta dahil edilmiştir. Ama Annan Planı günlerine göre en önemli fark, o günlerin güçlü ABD’sinin yerinde bugün yeller esmesidir.
 
AYDINLIK; 28,02,2014

27 Aralık 2013 Cuma

SEMİH KORAY/ Milletin 'F tipi tuzaklar'la imtihanı



AYDINLIK; 27.12.2013
Şu soru önemlidir: Bugün Erdoğan yönetiminin hemen teslim bayrağını çekip istifa etmesi, operasyonu yöneten ABD'yi sevindirir mi, üzer mi? Çatışmanın hemen sonuç vermesi durumunda, ABD'nin ülkemizdeki gericiliği az bir hasarla yeniden yapılandırmasının önünde geniş bir alan açılacaktır. ABD planı, AKP içinde ciddi bir parçalanma olmaksızın uygulanabileceği gibi, CHP ve MHP yönetimlerinin izlediği "kolaylaştırıcılık" rolü "doğrulanmış" olacaktır. Bu, ABD açısından hayal bile edilemeyecek kadar olumlu bir durumdur. Onların mevcut planına göre AKP içindeki bir yönetim değişikliği, Erdoğan yönetiminin görece bir seçim başarısızlığından geçmektedir. Kılıçdaroğlu yönetiminin "AKPleşme" ve "ABD yörüngesine girme" olarak özetlenebilecek çizgisinin getireceği "görece bir seçim başarısı" ise, "Atatürk'te birleşme"nin alternatifi olarak ABD hanesine yazılacaktır.
Gericilik içindeki çatışmayı ABD'nin denetimi dışına çıkararak şiddetlendirecek olan etken, milletin "temiz toplum ve adalet" isteminden çok, halkın bu istemin ancak Türkiye'nin yeniden Atatürk Devrimi yoluna sokulmasıyla karşılanabileceği bilinciyle seferber edilmesidir. Milli Güçbirliği isteminin Türkiye'nin tek çıkış yolu olarak güçlendirilmesi, her zamankinden daha önemli bir hale gelmiştir. İşçi Partisi'nin ve Milli Merkez'in bu konudaki kararlı tutumuna koşut olarak, CHP ve MHP tabanında da ABD'nin "F tipi tuzakları"na karşı uyanıklık ve karşı çıkış yükselmektedir. Önümüzdeki dönem atılacak her adımın başarı ölçütü, milletin Atatürk'te birleşmesini ne kadar güçlendirdiği ve Milli Hükümet'i ne ölçüde bir çekim merkezi haline getirdiği olacaktır.